گاهی بالا آوردن دردها سخت تر از هضم آنهاست.

این راآنهایی که دردی دارند وگاهی هوس می کنند فریادش کنندمی فهمند.

 پ ن1:نظرات درج شده صرفا به رویت نویسنده وبلاگ رسیده ونمایش داده نخواهندشد .

پ ن2:انتقال مطالب پراکنده از وبلاگهای سرگردان دیگرم به اینجا وسر وسامان دادن به آرشیو به هم ریخته ی ذهنم که لابلای صفحات هک شده وفیلتر شده وب گیر کرده مجالی می طلبد وصبری عظیم.

عجالتا التماس دعا!...

همیشه دلم گرفته است وقتی یک نفر توی وبلاگش می نوسید: دیگر این جا نخواهم نوشت یا دیگر نمی نویسم و از حرف آخر می گوید و کرکره جایی را می کشد پایین که گاهی روزی چند بار رفرش اش می کرده..

دلم می گیرد وقتی به خودت مرخصی می دهی و از علاقه لعنتی ات به روزنامه ها و کلمات می کنی، وقتی خودت را می بندی به تخت و باز هم دلت نمی آید که از پنجره کنار تخت، گاهی روزنامه ها و کلمات را دید نزنی!!!!

دلم می گیرد همیشه وقتی یک نفر کنار می کشد، دلم می گیرد چون همیشه وقتی یک نفر می رسد به آخر خط، به این فکر می کنم که در تمام خط چه کرده اند دیگران با او!

 خوب می دانم که وقتی یک نفر سر می رود، خیلی چیزها دیگر نمی توانند انگیزه اش باشند حتی چیزهایی که روزی به آن ها افتخار کرده و عاشقانه دوستشان داشته است...

پ ن: کاش پترس را از کتاب درسی چهارم دبستان حذف نمی کردند؛

این روزها بیشتر ازهمه سالهایی که به انگشت کوچکش می خندیدم به یادش هستم!